{"id":835,"date":"2021-02-06T17:06:11","date_gmt":"2021-02-06T16:06:11","guid":{"rendered":"http:\/\/bertbakker.biz\/?p=835"},"modified":"2021-02-06T17:08:50","modified_gmt":"2021-02-06T16:08:50","slug":"bij-wijze-van-introductie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/2021\/02\/06\/bij-wijze-van-introductie\/","title":{"rendered":"Bij wijze van introductie"},"content":{"rendered":"\n<p class=\"wp-block-paragraph\" id=\"block-6841a9b9-4a59-4408-9f62-198085487255\">Sinds 2006 houd ik mij bezig met het schrijven van verhalen, essays, novellen en romans. Ik heb nooit niet geschreven, vanaf toen ging ik terug naar iets dat ik had laten liggen, naar mijn jonge jaren, naar oude wortels en achterstallig werk. In verschillende Friese literaire tijdschriften werden mijn verhalen gepubliceerd. De verhalenbundel&nbsp;<em>Ien mei de Dingen<\/em>&nbsp;verscheen bij De Friese Pers Boekerij in 2009. Het Fries is een klanktaal uit mijn kindertijd. Friesland is het land van meren en luchten, wind en regen, van zeilen over water, van schaatsen op ijs, van interesse en ontmoeting. Dat is de bron. Alle vertalingen werden verzorgd door Baukje Stavinga (<a href=\"http:\/\/www.letterfretter.nl\">www.letterfretter.nl<\/a>).&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\" id=\"block-6841a9b9-4a59-4408-9f62-198085487255\">Het verhaal&nbsp;<em>Een scheepshut<\/em>&nbsp;werd genomineerd voor de Brandende Pen 2007 (Lava), het beste korte verhaal van Nederland. Ik gaf daarin het oudste broertje van mijn moeder een eigen leven op zee in de 16e eeuw. In werkelijkheid heeft Jacob Dik rond 1900 maar een paar dagen geleefd. Over zijn bestaan werd nooit meer een woord gerept.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\" id=\"block-6841a9b9-4a59-4408-9f62-198085487255\">Met&nbsp;<em>Het horloge<\/em>&nbsp;won ik een prijs bij de El Hizjra literatuurprijs 2008. Het is het relaas van iemands wiens geheugen gewist werd door een bomexplosie.&nbsp;<em>Een held in onze tijd<\/em>, mijn laatste roman, verscheen januari 2017 bij Uitgeverij Magonia. Het gaat over Maarten Hecht, oud-wethouder van Amsterdam, die terugkeert naar zijn stad om een oude vriend te hulp te schieten.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">In 2020 was het dertig jaar geleden dat ik debuteerde in Hollands Maandblad. Voor mij is het als de dag van gisteren. Ik ben nu 71. Toen beschouwde ik mezelf al als&nbsp;<em>een oude debutant<\/em>&nbsp;en dat ben ik gebleven.&nbsp;Ik had, ik heb geen haast. Er is genoeg te doen, genoeg om over te schrijven. Mijn \u2018literaire debuut\u2019, ik was er nog meer trots op dan op het voltooien en verdedigen van mijn proefschrift (in 1987).&nbsp; Iemand moet iets schrijven. Ook toen ging hemelpoort niet open, de engelen daalden niet neder, er klonk geen goddelijk gezang.&nbsp;Het kon me niet schelen. Hoofdredacteur Bert Poll belde me persoonlijk. Ik was in mijn nopjes.&nbsp;Hij meldde keurig bij publicatie dat ik redacteur van&nbsp;<em>De Gekkenkrant<\/em>&nbsp;was en dat ik gepromoveerd was in de sociale wetenschappen. Lang niet gek!&nbsp;<em><a href=\"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/waar-gebeurd\/\">Waar gebeurd<\/a><\/em>, het is een verhaal uit mijn leven gegrepen. Het staat opnieuw op deze site.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Ter gelegenheid van het zesde lustrum voeg ik nog een verhaal uit \u2018mijn jonge &nbsp;jaren\u2019 toe<a href=\"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/solidair-of-solitair\/\"><em>Solidair of solitair<\/em>.<\/a>&nbsp;Het verscheen in&nbsp;<em>De Veerkrant<\/em>, \u00e9en van mijn krantenproducties,&nbsp;tijdens het Veercongres&nbsp;<em>Solidair of solitair<\/em>&nbsp;te Leiden (1994).<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">U vindt veel tekst op deze site. Een overzicht van mijn latere werk. Ook kunt u plaatjes kijken. Voor zover mij dat interessant lijkt, houd ik nieuws bij of laat het oude nieuws staan. U kunt enige van mijn verhalen lezen en beluisteren. Als u er geen genoeg van krijgt en meer wilt lezen kunt u mijn Ebooks bestellen. Ik heb twee projecten opgenomen waar ik geen afstand van wil doen:&nbsp;<em>Een scenario zoekt verfilming<\/em>&nbsp;en&nbsp;<em>De Ware Theorie van het Schone<\/em>. Je kunt niet alles, maar ik vind het prettig dat deze in mijn digitale vitrine staan en u kunt erover met mij in gesprek treden.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\" id=\"block-66535c8e-a4d5-430e-8d5c-70ad20b265b9\">Het begon met de oprichting van de&nbsp;<em>Gekkenkrant<\/em>&nbsp;in het begin van de jaren zeventig en later in de jaren tachtig en negentig had ik een locale informatie- en communicatiedienst. Toen de computers handzamer werden en ik steeds bedrevener, trok ik erop uit in een bus met computers en een kopieermachine om overal kranten te maken op locatie.Deze kranten verschenen meestal in situaties waar veel actoren, veel problemen en te weinig gezamenlijke oplossingen waren. \u2019s Ochtends bij binnenkomst een krant, na de lunch de tweede en bij de borrel nog een krant. Bij meerdaagse conferenties ging het de volgende dag zo door en met de komst van het Internet ging de discussie op speciale sites verder.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\" id=\"block-66535c8e-a4d5-430e-8d5c-70ad20b265b9\">Toen was ik trouw aan een toekomst die in handbereik lag en beschouwde mezelf als een&nbsp;<em>locale schrijver.<\/em>&nbsp;Iemand die er vanuit gaat dat \u2018alle kennis lokaal, maar dat wijsheid universeel is.\u2019 Ik heb altijd kranten gemaakt. Ik was, ik ben er gek op.<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">Een speciaal project is&nbsp;<em><a href=\"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/pharetra\/\">PhoenixPharetra<\/a><\/em>, een remake die ik samen met Jan Chris Jansen maakte van het oude&nbsp;<em>Pharetra<\/em>, studentenkrant aan de Vrije Universiteit. Het is ode aan een genre, dat de bakermat is voor veel schrijvers. Veel van mijn dispuutsgenoten schreven er in. Met deze remake, eer ik ook oom Paul en zijn zoon, mijn neef Kees. Kees Bakker drukte&nbsp;<em>Pharetra<\/em>&nbsp;van mei 1967 tot september 1971 (Drukkerij S.P.J. Bakker). Oom Paul drukte in de tweede wereldoorlog vele&nbsp;<em>illegale<\/em>&nbsp;brochures, pamfletten en gedichten. In 1945 nam hij het drukken van&nbsp;<em>Trouw<\/em>&nbsp;over en hij nam daarmee een groot risico. Op 9 februari \u201945 werd hij in Zaandam doodgeschoten.&nbsp;Mijn neef, de oude Bert Bakker, de uitgever van&nbsp;<em>Het bittere kruid<\/em>&nbsp;van Marga Minco (1957) heb ik helaas niet gekend, maar mijn achterneef Bert, die hem opvolgde heb ik opgezocht. Dat was een bemoedigend gesprek. Hij gaf me zo een contract zonder te weten waar over ik ging schrijven. Het inspireerde me veel later tot het schrijven van&nbsp;<em><a href=\"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/de-uitgeverij\/\">De uitgeverij.<\/a><\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\">U vindt in&nbsp;<em>Au Courant<\/em>&nbsp;drie voor mij belangrijke \u2018schrijflocaties\u2019. Het zijn plaatsen waar ik woon en leef, samen met mijn vrouw Hannemieke en mijn dochter Luit.&nbsp;<em>Ontroerend<\/em>&nbsp;<em>goed<\/em>. In Amsterdam wonen wij in de Houthavens, in Mortola (It) hebben wij een&nbsp;<em><a href=\"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/fotoalbum-mortola\/\">Kamer een de Middellandse zee<\/a><\/em>&nbsp;In 2019 keerden wij definitief weer terug in het spoor van onze voorouders en kochten we het&nbsp;<em><a href=\"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/phoenixpharetra-1\/\">Schrijvershuisje van de dichteres Gepke de Vries<\/a><\/em>&nbsp;in Warns (Friesland). Ik pendel tussen deze locaties, ons basiskamp is Amsterdam. Ik zit weliswaar achter computers, het voelt of ik kras met mijn pen op papier. Ik ben een lange afstandsschaatser zonder ijs, mijn startnummer is 15521.&nbsp;<\/p>\n\n\n\n<p class=\"wp-block-paragraph\" id=\"block-1f3c013b-712a-4b61-b23d-c8b8b6883fb1\">Bert Bakker<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Sinds 2006 houd ik mij bezig met het schrijven van verhalen, essays, novellen en romans. Ik heb nooit niet geschreven, vanaf toen ging ik terug &#8230;<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":806,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-835","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-algemeen"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/835","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=835"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/835\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":837,"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/835\/revisions\/837"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/806"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=835"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=835"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/bertbakker.biz\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=835"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}