It skriuwershûs fan Gepke de Vries

Voor degene, die zich Gepke de Vries niet meer herinnert of wie haar nooit heeft ontmoet:

*/*

De gave van het woord

*/*

Haar gedichten gingen over
de bloemen en hun kleuren,
over de heg en de bleek, 

roodborstjes en spinnen. 

De kraai, de kievit, 

het hondje van de buren en 

de kat van haarzelf.

De zon die in het water zakt, 

de nevel die boven de weiden drijft.
Zij zag gewone dingen 

met bijzondere ogen. 

En zij kon ze zo verdichten 

dat jij ze ook 

als buitengewoon ging zien. 

Haar gedichten waren 

van oprechte eenvoud, nooit sentimenteel 

en altijd ontroerend. 

Haar bundels waren geliefd 

en werden goed verkocht.

*/*

Wim Beekman over Gepke de Vries in De gave van het woord

Leeuwarder Courant, zaterdag 15 december 2018

Wim Beekman is dominee en hij zegt het mooi. In navolging van mijn goede vriend Jan Chris Jansen heb ik zijn woorden hierboven in de vorm van een citaatvers gezet. Wim vervolgt in het artikel: ‘Schrijven kon zij als een leeuw, dichten deed zij als een lam. Pittige brieven schreef ze, aan de burgemeester en de commissaris van, destijds, de koningin, en aan weet ik niet wie allemaal. Er was altijd wel iets in de wereld van mens en dier waar zij zich zorgen over maakte’

Op haar rouwbrief stond éen van haar verzen. Een gedicht over dagelijkse dingen, de ondergang en de opgang van de zon. En over de eeuwigheid van het leven, van haar eigen leven misschien wel het meest.

*/*

Fûgelhutte ‘De Mok’ – Murns 

*/*

De jûntiidssinne fol en great
sakket read-oranje wei
tusken reid en beamkeguod,
ôfskied fan in dei.

En op de wide, romme mar
dûke eintsjes yn it wiet,
en driuwkje swannen lâns de
kust,
in Paradys op ierd.

Noch efkes en it tsjuster falt,
lûkt in wale oer it gea.
Mar wat de nacht oan’t sicht
ûntnimt,
stiet strieljend op, yn’t moarntiidsrea.

(uit de bundel As de mouwen iepen gean (JéJé-publikaasjes, Burgum 2003). 

*/*

Vogelhut  ‘De Mok’ – Mirns

*/*

De avondzon vol en groots

zakt rood-oranje weg

tussen ‘t riet en kreupelhout,

afscheid voor een dag.

En aan het brede, ruime meer

duiken eenden in het nat,

en drijven zwanen langs de 

kust,

in het paradijs op aarde.

Nog even en de duisternis valt,

trekt een sluier over de streek

Maar wat de nacht aan het zicht ontneemt

staat stralend op, in het ochtendlicht.

*/*

Nieuws uit Warns

in de Leeuwarder Courant van 19 februari 2021. De dag dat deze site online ging.

Archeologen hebben bij Warns de sporen gevonden van een middeleeuwse stins. Opgegraven kogels van een geweer en een kanon wijzen op oorlogsvoering. 

Er zijn sterke aanwijzingen dat het de Sytzama-stins betreft, zegt gemeentearcheoloog Yvonne Boonstra. Historici kennen dit kasteeltje uit de middeleeuwse kronieken: de Schieringer kasteelvrouwe Ats Bonningha verdedigde de stins in 1494 tegen een aanval van de Vetkoperse edelman Douwe Galama. Uiteindelijk zou hij de stins verwoesten.